Eric Arnold: werkgeluk op 8000 meter hoogte

gettingdownWerkgeluk op 8000 meter hoogte

Gastblog van Eric Arnold, beroepsavonturier

Waarom doe je dat eigenlijk? Peinzend kijkt een Rotterdamse werkloze jongeren mij aan. Zijn tas ligt nog op tafel, zijn petje heeft hij op mijn verzoek inmiddels afgezet. Het is warm in de ruimte waar ik mijn presentatie geef, maar toch heeft deze jongen nog zijn leren jack aan.

Een keer per maand geef ik een lezing aan werkloze Rotterdamse jongeren, waarbij ik vertel over mijn vier expedities naar de hoogste berg van de wereld; de Mount Everest. Ik stimuleer de jongeren om hun dromen na te jagen. Om kritisch naar zichzelf te kijken. Om niet op te geven als het tegen zit.

Ik zuig mijn longen vol met lucht en probeer wat platter Rotterdams te praten dan ik normaal doe. Ja man, daar heb ik nou eenmaal plezier in! Goed beschouwd heeft deze jongen gelijk. Vier expedities brachten mij niet naar het doel wat ik probeer te bereiken, de top van de Mount Everest. Waarom dan toch dat plezier?

Zoekend naar de goede woorden kijk ik even schuin omhoog naar het lelijke systeemplafond dat in de voormalige kerk hangt waar ik mijn verhaal doe. “iedereen moet zijn Mount Everest vinden” ik spreek het uit en realiseer mij dat het vaag klinkt. Ik bedoel te zeggen, vind iets waar je energie uithaalt. Dan gaat de rest bijna vanzelf. Voor mij is dat de Mount Everest. Tijdens een zware training fantaseer ik hoe het is om de laatste stappen naar de top te zetten. De stroom van emoties die door mij heen moet gaan als mijn grote levensdoel bereikt is.

Ondertussen word ik blij van knisperende sneeuw onder mijn voeten, of een kop warme thee na urenlang klimmen in een ijskoude nacht. Van de staalblauwe kleur die de lucht heeft op 8000 meter hoogte. Veel mooier is nog dat ik met mijn geluk andere weer kan inspireren. Jas nog aan of niet, ik heb een bepaalde snaar geraakt bij deze jongen. Een week eerder vertel ik aan ALS patiënten over mijn klimervaringen. Zonder diepere lagen, maar puur om dat uur met iets anders bezig te zijn dan hun verschrikkelijke ziekte. Het lukt en maakt mij trots.

In bergexpedities komt mijn persoonlijkheid tot wasdom. Het stimuleert mij om het beste uit mijzelf te halen. Het is geen instantdoel. Het is slechts bereikbaar na jaren van plannen, trainen, sponsorwerven en uiteindelijk de berg beklimmen. Mijn koppige en vasthoudende karakter komt maar al te goed van pas. Geen eigenwijs vervelend mannetje meer, maar een gedreven sporter die zijn passie volgt en jeugddroom wil bereiken. Klinkt beter toch?

Ga je terug op expeditie naar de Mount Everest? Ergens uit de onrustig wordende zaal komt deze vraag. Na een uur is de spanningsboog nagenoeg weg. Bijna altijd krijg ik de vraag of ik terug ga. Wat vind je vriendin ervan is ook al langsgekomen. Glimlachend geef ik antwoord. Natuurlijk, ga ik terug. Maar gek genoeg wordt de top steeds minder belangrijk. Het traject naar de top toe is wat telt. Ik ben topsporter en ondernemer geworden. Ik ben in netwerken binnengekomen, die anders totaal afgesloten waren geweest. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt en heb mijzelf in korte tijd heel goed leren kennen. Ik weet waar ik blij van word. De top wordt het toetje. De weg daar naartoe maakt mij trots.

Ik ga terug. Omdat ik daar nu eenmaal plezier in heb!

Eric Arnold www.ericanold.nl

NB: Eerdere berichten over Eric Arnold, zie:
– 3 april, voor werkgeluk naar de Mt Everest, waarom ik Eric sponsorde
– 25 april: hoe Eric de aardbeving en lawine overleefde.
– 11 mei: Eric terug in Nederland

weekend button

Vond je dit waardevol? Delen is vermenigvuldigen!
Share on LinkedInShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone

Share with Share on Google+